مبارزه طلبيده و مدعى شده است كه اين كتاب ، زاييدهء فكر بشرى و مصنوع ذهن انسانى نيست و اگر در اين‌باره ، ترديد دارند ، برخيزند از خميرمايهء قرآن ، يعنى « الفبا » كه همگى آن را در اختيار دارند ، لااقل يك سوره مانند سوره‌هاى آن بياورند و اگر در اين مبارزه با شكست روبه‌رو شدند ، مطمئن باشند كه اين كتاب ، تراوش فكر انسانى نيست ، بلكه از طرف خداست « 1 » . چهارده قرن از اين دعوت جهانى مىگذرد ، هنوز بشر نتوانسته است ، نمونه‌اى از اين قرآن ، بلكه بسان سوره‌هاى كوچك آن بياورد تا چه رسد به كتابى مانند قرآن . آيا با اين حال ، اين كتاب « فرقان بزرگ » و فارق ميان حق و باطل نيست ؟ گذشته از اين ، معارف عقلى قرآن درباره مبدأ و معاد و احكام و قصص راستين و معجزه‌هاى علمى آن ، كه پس از چهارده قرن ، بشر از طريق تجربه و آزمايش به صحت خبرهاى علمى آن اعتقاد راسخ پيدا كرده است ، نشانهء بارزى از انتساب قرآن به مقام ربوبى است و با در نظر گرفتن اين جهات ، محتويات چنين كتابى مىتواند حق و باطل را از هم جدا سازد و ما را به شاهراه حقيقت رهنمون گردد . از اين جهت ، نه تنها همهء قرآن ، « فرقان » و جداكنندهء حق از باطل است ، بلكه هر سوره و هر آيه‌اى از آن در شعاع مخصوصى مىتواند موجب فاصلهء ميان حق و باطل گردد و اگر به سورهء مورد

--> ( 1 ) . ر ك : بقره ( 2 ) آيهء 23 ؛ هود ( 11 ) آيهء 13 .